Transliteracja z alfabetu łacińskiego na katakanę

Czym jest transliteracja?

Transliteracja zapisuje słowa innym pismem bez ich tłumaczenia: rosyjskie „Привет” staje się zapisem „Privet” alfabetem łacińskim i nadal oznacza „cześć”. Zapisywanie słów alfabetem łacińskim nazywa się również romanizacją. Każdy język ma własne zasady, których przestrzegają narzędzia do transliteracji:

Opis narzędzia

Wszystkie dostępne tutaj narzędzia do transliteracji działają tak samo — zarówno ogólne narzędzie do transliteracji, jak i te przeznaczone dla jednego języka, na przykład z rosyjskiego na alfabet łaciński lub z alfabetu łacińskiego na koreański. Każde z nich domyślnie obsługuje pisma wymienione w nazwie, a menu „Źródło” i „Cel” pozwalają wybrać dowolne inne. Wpisz lub wklej tekst, a wynik pojawi się podczas pisania i będzie gotowy do skopiowania. Znaki spoza pisma źródłowego, takie jak cyfry, znaki interpunkcyjne i słowa zapisane alfabetem łacińskim, pozostają bez zmian. Przycisk zamiany kolejności odwraca kierunek konwersji i ustawia wynik jako nowy tekst wejściowy. Tekst jest transliterowany w przeglądarce.

Narzędzie do transliteracji domyślnie korzysta z opcji „Wykryj automatycznie”, która rozpoznaje zapis tekstu na podstawie pisma, w którym występuje większość jego liter. Cyrylica zawierająca і, ї, є lub ґ jest rozpoznawana jako ukraińska, zawierająca ө lub ү — jako mongolska, a w pozostałych przypadkach — jako rosyjska. Tekst zapisany pismem, dla którego nie ma osobnego narzędzia do transliteracji, na przykład chińskim, hebrajskim, tajskim lub hindi, jest rozpoznawany jako zapis „Dowolny”, a następnie zapisywany alfabetem łacińskim; chiński jest zapisywany w pinyin. Pisma, w których nie zapisuje się wszystkich samogłosek, takie jak hebrajski i arabski bez znaków samogłoskowych, są transliterowane bez nich.

W przypadku konwersji między dwoma pismami, na przykład rosyjskim i greckim, tekst przechodzi przez zapis alfabetem łacińskim. Hiragana i katakana są konwertowane bezpośrednio jedna na drugą.

Z powrotem z alfabetu łacińskiego

Alfabet łaciński nie pozwala zapisać wszystkich cech oryginalnego pisma, dlatego konwersja wsteczna jest najlepszym możliwym przybliżeniem:

• Rosyjski: ъ i ь, pomijane podczas romanizacji, nie pojawią się ponownie, a y po spółgłosce zmienia się w ы.
• Grecki: każdy dźwięk jest zapisywany literą najczęściej używaną w ELOT 743, więc i to ι, chociaż może być również zapisywane jako η, υ, ει lub οι, a o to ο, a nie ω. Akcent (á) zmienia się w tonos (ά).
• Arabski: tekst powinien być zapisany literami IJMES, z ā, ī i ū oznaczającymi długie samogłoski oraz ḥ, ṣ, ṭ i ʿ oznaczającymi litery, których nie ma w języku angielskim. Krótkich samogłosek nie zapisuje się alfabetem arabskim.
• Japoński: wpisz zapis romaji, na przykład „arigatou” lub „gakkou”. Długą samogłoskę można oznaczyć makronem, jak w „Tōkyō”, albo — w przypadku katakany — poprzedzić ją łącznikiem: „ra-men” to ラーメン. Znaki kanji w japońskim tekście pozostają bez zmian.
• Koreański: zrewidowana romanizacja zapisuje słowa tak, jak brzmią, dlatego wynikiem jest hangul oddający brzmienie słowa: „Jongno” daje 종노, a nie 종로. Łącznik rozdziela sylaby: „jung-ang” to 중앙, a „jungang” to 준강.

Przykłady