Co pokazuje

Otwórz plik aplikacji na Androida i sprawdź, kto go podpisał:

  • Aplikacja: nazwa aplikacji, nazwa pakietu (np. com.example.app), nazwa i kod wersji, minimalna wersja Androida, na której działa aplikacja, oraz docelowa wersja SDK.
  • Podpis: schematy podpisu używane przez plik APK oraz każdy certyfikat podpisujący wraz z odciskami SHA-256 i SHA-1, podmiotem, wystawcą, datami ważności, numerem seryjnym, kluczem publicznym i algorytmem podpisu. Certyfikat wspólny dla kilku schematów jest wymieniony tylko raz.
  • Uprawnienia: uprawnienia, o które aplikacja prosi w swoim manifeście.

Oprócz zwykłych plików .apk narzędzie otwiera też kontenery, w których często udostępnia się aplikacje: .apks (bundletool), .xapk i .apkm. Odczytuje znajdujący się w nich bazowy plik APK i informuje, który to był plik.

Gdzie potrzebny jest odcisk SHA-256

Odcisk SHA-256 certyfikatu podpisującego identyfikuje, kto podpisał aplikację, a każda aktualizacja musi być podpisana tym samym kluczem.

  • Weryfikacja dewelopera Androida: Google stopniowo, kraj po kraju, wprowadza wymóg, by aplikacje na certyfikowanych urządzeniach z Androidem pochodziły od zweryfikowanych deweloperów. Deweloperzy rejestrują każdą aplikację, podając jej nazwę pakietu i odcisk SHA-256 certyfikatu podpisującego, a to narzędzie pokazuje obie te wartości bezpośrednio z pliku APK.
  • Interfejsy API Google i Firebase: Google Sign-In, klucze Google Maps ograniczone do aplikacji na Androida oraz Firebase wymagają odcisku SHA-1 lub SHA-256 klucza, którym podpisywana jest aplikacja.
  • Sprawdzanie pobranego pliku: porównaj odcisk pliku APK z innego źródła z odciskiem publikowanym przez dewelopera lub z wersją, którą masz już zainstalowaną. Różne odciski oznaczają, że plik podpisał ktoś inny.

Jeśli aplikację podpisuje Google Play (Play App Signing), używany jest klucz, który Google przechowuje w imieniu dewelopera, więc pliki APK z Google Play pokazują ten klucz, a nie klucz przesyłania dewelopera.

Schematy podpisu w skrócie

  • v1 (podpisywanie JAR): pliki podpisu w folderze META-INF, czyli pierwotny schemat. Aplikacje działające wyłącznie na Androidzie 7.0 i nowszym mogą go pominąć.
  • v2: podpis obejmujący cały plik, zapisany w APK Signing Block i sprawdzany od Androida 7.0.
  • v3: działa jak v2, ale z rotacją kluczy od Androida 9: aplikacja może przejść na nowy klucz podpisujący, a stary jest wymieniony w historii jej kluczy. Narzędzie pokazuje takie starsze certyfikaty jako „Wcześniejszy klucz”.
  • v3.1: pozwala, by klucz po rotacji obowiązywał dopiero od Androida 13, dzięki czemu starsze urządzenia nadal widzą wcześniejszy klucz.

Warto wiedzieć

  • Narzędzie odczytuje certyfikaty, ale nie weryfikuje podpisów ani nie sprawdza, czy plik został zmieniony po podpisaniu. Do tego użyj polecenia apksigner verify --print-certs z Android SDK.
  • Nazwy aplikacji pochodzą z zasobów aplikacji. Jeśli zasoby używają kodowania, którego narzędzie nie potrafi niezawodnie odczytać, pole nazwy aplikacji pozostaje puste, zamiast pokazywać błędną nazwę.
  • Pakietów Android App Bundle (.aab) nie można zainstalować bezpośrednio i nie są one odczytywane; zbuduj z takiego pakietu plik APK za pomocą narzędzia bundletool.
  • Wszystko odbywa się w przeglądarce. Plik nie jest nigdzie przesyłany.